کد خبر: ۱۴۲۰۵
۰۴ مرداد ۱۴۰۵ - ۱۶:۰۰
ورزشکار محله حسین‌آباد هنر زرمی‌اش را وقف محله‌ کرده است

ورزشکار محله حسین‌آباد هنر زرمی‌اش را وقف محله‌ کرده است

محمد دادخواه، ورزشکار پرافتخار محله حسین‌آباد مشهد، پس از کسب مدال های کشوری به مربیگری و آموختن هنر زرمی به هم محله‌ای هایش روی آورده است.

موفقیت همه‌اش اقتصادی نیست. این را قبول دارد، به همین خاطر است که وقتی از او می‌خواهیم تعریفی از موفقیت بیان کند، با مکث می‌گوید: موفقیت، گسترده‌تر از موفقیت اقتصادی است.

پول، هدف نیست بلکه وسیله‌ای است برای رسیدن به هدف. با او درباره فراز و نشیب‌های زندگی‌اش حرف می‌زنیم و او بعد از جمع‌بندی همه حرف‌هایش آرام می‌گوید: موفقیت ما در هر زمینه این است که حرف‌ها و تجربه‌های آدم‌های موفق را در آن زمینه بشنویم و تا جایی‌که می‌توانیم از آنها الگوبرداری کنیم.

 

زندگی من و محله دوست‌داشتنی‌ام

محمد دادخواه، متولد۵۸ در محله حسین‌آباد مشهد است. او نوجوانی و کودکی را در همین محله کوچک، دوست‌داشتنی و خاطره‌انگیز پشت سر گذاشته است. محله‌ای که آن را به اندازه گذشته دوست دارد؛ محله‌ای که خاطره‌های زیبای ورزشی زیادی از آن دارد.

 

ورزشکار مدال‌آور محله حسین‌آباد آموزش هنر زرمی‌اش را وقف محله‌ کرده است

 

با کاراته شروع کردم

شروع فعالیت‌های حرفه‌ای دادخواه در ورزش به سال۷۱ برمی‌گردد، می‌گوید: با کاراته و تکواندو ورزش را شروع کردم و آن را به خاطر قدرتی‌بودنش دوست داشتم.

اعتقاد دارد سال‌های اوج و قهرمانی‌اش تمام شده است و یادگار‌هایی را که از آن سال‌ها دارد، یک‌به‌یک می‌شمارد: نایب‌قهرمانی سانشو کشور در سال۷۵، مقام نخست استان در همین سال، مقام سومی در سال۷۶. اینها تنها برخی از عناوین قهرمانی اوست و حالا دبیر سبک نیوکونگ‌فو و عضو کمیته بازرسی هیئت کونگ‌فو و مربی تیم استان است. دادخواه آموزش و مربیگری را در سال ۷۹ شروع می‌کند.

 

مربیان کارآمد نیستند

او معتقد است دلیل موفق‌نبودن این رشته ورزشی، کمبود مربیان کارآمد است. با این حال، او شاگردان زیادی دارد که بسیار بااستعداد هستند. می‌گوید: خیلی از آنها به مدارج بالای استانی وکشوری هم رسیده‌اند و آرزو دارند بتوانند در مسابقات جهانی شرکت کنند.

بزرگ‌ترین آرزوی ورزشی دادخواه هم همین است که در فدراسیون کونگ‌فو و لیگ‌های کشور، انسجام و هماهنگی برقرارشود.

 

قهرمانان بی‌غرور، الگوی ورزشی هستند

دادخواه می‌گوید یک قهرمان هیچ‌گاه نباید مغرور شود. او رمز موفقیت را چند اصل می‌داند که یکی از آنها این است که تمرینات مدام و مستمر داشته باشد تا الگویی برای جامعه شود. حرف به محله و بچه‌ها که می‌رسد، مکث می‌کند و ادامه می‌دهد: این حرف‌ها گفتن ندارد و بار‌ها و بار‌ها عنوان شده است؛ اینکه امکانات این محدوده اندک است و استعداد‌ها زیاد.

 

دادخواه دلیل موفق‌نبودن رشته ورزشی رزمی را کمبود مربیان کارآمد می‌داند 

هزینه اجرای مسابقات کمتر شود

او انتظار دارد هزینه اجرای مسابقات کمتر باشد، زیرا هزینه‌های زیاد باعث شده رقابت‌ها اصلا برگزار نشوند یا با فاصله زمانی زیاد برگزار شوند. او ادامه می‌دهد: خوب است برای مسابقات سالنی احداث کنند یا هزینه اجاره آنها را کاهش دهند تا شاهد رقابت‌های بیشتری باشیم.

 

اصل اول ورزش‌های رزمی؛ اخلاق

می‌گوید: ارزش ورزش‌های رزمی به‌ویژه کاراته، در بُعد اخلاقی آن است، چون کاراته راهی برای رسیدن به خصائل خوب انسانی و اجتماعی است؛ کاراته یعنی دفاع و خودسازی. مربی کونگ‌فو، هدف و مقصد نهایی‌اش اخلاق است. اخلاق در ورزش و جامعه مهم‌ترین و آرمانی‌ترین هدف است و اصل بعد برای یک مربی، داشتن صداقت است. مربی باید ابتدا خودش به آنچه که می‌گوید عمل کند. روح و روان شاگرد موقعی پرورش می‌یابد که ببیند مربی و استادش خود نمونه عینی و حقیقی گفته‌هایش است. وقتی مربی بعد از شاگرد سرکلاس تمرین حاضر می‌شود، نمی‌توان انتظارداشت که شاگردش حضور به‌موقع درکلاس را یاد بگیرد.

او سعی کرده است تاجایی‌که امکان دارد ظاهر آراسته و مرتبی داشته باشد تا بتواند در این زمینه هم روی شاگردانش اثرگذار باشد و می‌گوید: نحوه لباس پوشیدن، راه رفتن، همه و همه مهم است ولی باز هم می‌گویم: مهم‌تر از آن صداقت مربی است.

 

ورزشکار مدال‌آور محله حسین‌آباد آموزش هنر زرمی‌اش را وقف محله‌ کرده است

 

مادر و برادرم، الگو‌های زندگی‌ام

الگو‌های او آدم‌های اطرافش هستند که با آنها بزرگ شده است؛ می‌گوید: برادرم، محمود سال‌هاست در این رشته فعال است و قهرمان رشته جودوست. مادرم که اکنون جایش در زندگی‌ام خالی است، همیشه حامی‌ام بوده است و هنوز هم به دعا‌های او دلگرم هستم.

 

دادخواه که پدرش از هیئتی‌های محله است، می‌گوید: علاوه‌بر ورزش در جلسات هیئت‌های مذهبی که در محله برگزار می‌شود، شرکت می‌کنم و این جمع‌های معنوی و صمیمانه را خیلی دوست دارم.

او سال‌های زیادی از تحصیل و مدرسه فاصله گرفته، اما دوستان آن دورانش را هنوز فراموش نکرده است. هنوز هروقت از آن دوران صحبت می‌شود، محال است نام حسین دهقان را فراموش کند و می‌گوید: حسین از همکلاسی‌هایم است و هنوز هم با ارتباط داریم. بعد با اطمینان ادامه می‌دهد: من به محله و هم‌محلی‌هایم افتخار می‌کنم.

* این گزارش در شماره ۴۰ شهرآرا محله منطقه ۵ مورخ ۱۶ بهمن ماه سال ۱۳۹۱ منتشر شده است.

کلمات کلیدی
آوا و نمــــــای شهر
03:04
03:44
اینستاگرام