هادی رضایی، جوان محله طلاب شاعری است که این روزها بیشتر شعر سپید میسراید چون اعتقاد دارد محدود نبودن شعر نیمایی و سپید، دست شاعر را برای بیان حرفهایش باز میگذارد.
انتشار دومین مجموعه اشعار سپید متین راد با نام «جلز با کل سطح ممکن پوست» گواهی است بر اینکه شاعر بر این ویژگی زبانی تأکید دارد، چندان که آن را غنیتر و قویتر به نمایش گذاشته است.
ندا بیباک نوجوان نویسنده محله فاطمیه در نوشتههایش از راهحل مشکلات میگوید؛ او میخواهد از طریق درسخواندن بازیگر شود و معتقد است دراین راه پارتی بازی لازم نیست.
بهار رجبی، نوجوان دوازدهساله محله شهیدبهشتی، از چهارسالگی پا به دنیای موسیقی گذاشته و توانسته در پایه پنجم تحصیلی، مقام سوم رشته ویولن آموزش و پرورش ناحیه ۳ را به دست بیاورد.
محمدصادق بخشی در سیوچهارسالگی فکرمیکرد قرار است با شغل کفاشی بازنشسته شود، اما ناگهان جرقه مشتریای که دانشجوی رشته ادبیات بود، باعث شد مسیری جدید برایش باز شود و او را به شاعری آیینی تبدیل کند.
حسین نیکطلب، هنرمند فیروزه کوب قدیمی محله طبرسی شمالی جلوهای دیگر از تابلوی «عصر عاشورا»ی فرشچیان را با نمایش زنان مویهگر و اسب و خیمه و نخل، جملگی از جنس فیروزه، بر زمینهای از عقیق، ساخته است.
مهدی میرجانی، نوجوان سیزدهساله ساکن محله قدس، در چهارسالگی برای اولینبار، مؤذنی مسجد محلشان را انجام داده است او همچنین عنوان کوچکترین مؤذن مسابقه را کسب کرده است.
حسین پورحسین که زمانی در خیاطخانهای کار میکرد که مشتریانش بازیگران سینما بودند، توانست ابتدا خبرنگار حوزه سینما و بعد از انقلاب هم مدیر چندین سینما شود. او آبان سال ۱۳۹۹ دار فانی را وداع گفت.
ندا کوهی، متولد خرداد سال ۱۳۶۵ است. از بچگی همواره بهدنبال بازیگری و اجرای تئاتر بوده است. او میگوید: تجربههای یک انسان ۶۰ساله را در این چندسال در تئاتر آموختهام.
