زهرا کُرُمی به‌یاد می‌آورد که پدرش موضوع وقف خانه را پیش از اینکه بیمار شود با او در میان گذاشت. گفته بود: تا امروز در این خانه جلسه قرآن و دعا بوده؛ از این به بعد هم می‌تواند جایی برای یاد گرفتن قرآن و آشنایی بچه‌ها با کلام خدا باشد.
در خیابان امام خمینی ۵۸، خانه‌ای است که در ۲۰ سال گذشته میزبان هیئت عزاداران معلولان حضرت رقیه (س) در شب‌های احیاست. معلولانی که از عصر شب نوزدهم به این مکان می‌آیند و آستین بالا می‌زنند، خودشان خانه را سیاه‌پوش می‌کنند.
پروین اکبری ۳۱ ساله و طلبه سطح ۳ جامعه‌الزهرا قم در رشته فقه و اصول است. تفسیر قرآن را نزد خانم خراسانی در مرکز عصمتیه گذرانده است. هم‌اکنون نیز دوره عقاید را در بخش نوجوانان در آستان قدس و دوره مهدویت را در مرکز مهدویت می‌گذراند.
طوبی خانم سال‌هاست با نصب پرچم، محفل صمیمی بین همسایه‌ها را زنده نگه داشته است. برای او اصل، برگزاری روضه و زنده نگهداشتن یاد سیدالشهدا (ع) است. مجلسی بی‌ریا که قرار نیست در آن ظرف و ظروف گران‌قیمت به چشم بیاید.
بی‌بی زهرا اتابکی شریعتی سال‌هاست پای ارادتش به امام رضا (ع) ایستاده و یک طبقه خانه‌اش را برای قرائت قرآن آماده کرده است. خانه‌ای که برکت محله رضاشهر است و همسایه‌ها را دور هم جمع می‌کند.
حسین‌آقا می‌گوید: از زمانی‌که به اینجا آمده‌ام تاکنون حدود هشتاد اصله درخت کاشته‌ام. اگر اشتباه نکنم، بیش از بیست‌درخت خشک شده است که همیشه حواسم به آبیاری آنهاست.
قصه فاطمیه و حسینیه حضرت‌زهرا (س) از تصمیم مرحوم حسین هژبری و همسرش، معصومه جوادی آغاز شده است؛ تصمیمی که آنها را از خانه شخصی‌شان به خانه‌ای اجاره‌ای برد، اما به آرزوی قلبی‌شان رساند.
