بزرگترین صحن حرمرضوی در جنوبیترین صحن مجموعه حرم است و ازطریق بستهایی به خیابانهای امامرضا (ع) و شهیداندرزگو که از پرترددترین مسیرهای زیارتی هستند، متصل میشود. سال ۱۳۹۹ نام این صحن از جامع رضوی به جامع پیامبر اعظم(ص) تغییر پیدا کرد.
در میان آثار نگهداریشده از کمالالملک در موزه آستان قدس رضوی، چهار تابلو به چشم میخورد که در سالهای ۱۳۵۴، ۱۳۵۵ و ۱۳۵۷ با تأیید کارشناسان وقت آستان قدس خریداری شدهاند؛ آثاری که تصویری از طبیعت، جغرافیا و زندگی روزمره یکی از مناطق مازندران در آن ثبت شده است.
گنبد فعلی نه شبیه گنبد ساخته شده در دوره صفوی (پس از واقعه زلزله) که کاشیها و کتیبههای آن شامل چهار رنگ سفید، سیاه، زرد و فیروزهای بوده و نه شبیه گنبد اولیه و اصلی مربوط به دوره تیموری است.
در میان نفایس زرینفام آستان قدس رضوی، کاشیای هشتپر و نسبتا کوچک، با ابعاد ۱۸ در ۱۸ سانتیمتر، روزگاری بخشی از تزیینات بقعه مبارکه حضرت رضا (ع) بوده است و امروز در موزه آستان قدس رضوی نگهداری میشود.
اندکی پیش از شروع جنگجهانی اول سفارش بافت یک قالی به بافندگانی در تبریز داده شد تا به دربار آلمان برسد. سالها بعد دست روزگار آن را به ایران بازگرداند تا امروز در موزه فرش آستان قدس رضوی به نمایش درآید.
گلهای روی ضریح مطهر امام هشتم پس از دو روز به دارالذکر رفته و دو روز بعد نیز به بخش شمیم رضوان میرسند و پساز بوجاری، خشک و بستهبندی میشود و به دست زائران و مجاورانی میرسد که مشتاق بوییدن گلهای متبرک به مزار رهبر شهیدشان هستند.
گاهی دیدن بخشی از تاریخ حرم امام حسین(ع) و حضرت عباس(ع)، نه در کربلا که در مشهد میسر است. از نشانهای نایبالتولیه گرفته تا کاشی، سنگ و فرشی که زمانی جزئی از این حرمین مطهر بودهاند.
بازشدن آغوش دارالذکر به روی زائران، خبری بود که خیل مشتاقان زیارت رهبر شهید را دوباره به سمت حرم مطهر کشاند. با تمهیداتی که آستان قدس رضوی برای تسهیل زیارت اندیشید، از روز یکشنبه زائران توانستند وارد رواق شوند.
رواق دارالذکر این روزها حالوهوایی متفاوت از گذشته پیدا کرده است. رواقی که سالها یکی از گذرگاههای آرام حرم رضوی بوده، اکنون به یکی از بخشهای پررفتوآمد این آستان مقدس بدل شده است؛ محلی برای قرار و دیدار عاشقان آقای شهید با ایشان و خانوادهشان.
رواق دارالذکر، واقع در جنوبشرقی روضه منوره، از فضاهای بهنسبت جدید حرم مطهر امامرضا (ع) است. این رواق در گذشته، بخشی از موقوفات مسجد گوهرشاد بود و بعدها بهعنوان مدرسه علمیه بهرهبرداری شد.
