برخی از شاهزاده‌های قاجاری که در آرامستان خواجه‌ربیع دفن شده‌اند. از جد بزرگشان که پیش از آغامحمدخان سودای پادشاهی در سر داشت و توسط نادرشاه افشار ناکام ماند تا نواده‌هایش مثل حسن خان سالار و پسر و برادرانش که به خاطر شورش مشهد در همین باغ اعدام و دفن شدند.
در ضلع غربی حرم‌رضوی و راسته بازار فرش که زمانی بخشی از بازار بزرگ شهر بود، در همسایگی مسجد تاریخی ۷۲ تن، بنایی چشم‌نوازی می‌کند که از شکوه روز‌های دور حکایت دارد. این عمارت تاریخی همان حمام مهدی‌قلی‌بیک است که اکنون آن را به نام موزه مردم‌شناسی می‌شناسیم.
در ۳۵ کیلومتری جنوب‌غربی مشهد، با گذر از بافت اصیل روستا‌های بالندر و خان‌رود، جاده به روستای کوهپایه‌ای مغان می‌رسد. قله مغان در زون آهکی رشته‌کوه بینالود قرار گرفته است و غار آن قدمتی حدود ۲۵۰میلیون سال دارد.
خیلی از بنا‌های قدیمی و بازار‌های پُربروبیای مشهد زیر پای توسعه شهر، محو شده‌اند. اما هنوز هستند مکان‌هایی که دیدن‌شان به‌قدر چند ساعت از این روز‌های تعطیل می‌ارزد.
اسفند۱۴۰۰، شهرداری و ارتش به توافق اولیه برای تحویل پادگان رسیدند؛ اتفاقی که راه را برای ورود این پهنه به فضای شهری بازتر کرد. سال۱۴۰۲ بود که وعده ساخت بوستان در این اراضی مطرح شد و نتیجه آن افتتاح فاز نخست بوستان جهانشهر است.
قله باشکوه «آتشگاه» با بلندایی فراتر از ۳هزارو ۱۰۰ متر، یکی از چکاد‌های استوار بر فراز خط‌الرأس بینالود است؛ قله‌ای که همچون حصاری سترگ، نگین فیروزه‌ای و پرآب دریاچه «چشمه‌سبز» را در آغوش کشیده و چشم‌اندازی تماشایی از تلفیق سنگ و آب و آسمان خلق کرده است.
حوضخانه «هزاردستان» مکان کوچک و دنجی است که در آن قرن‌ها تاریخ زندگی ایرانیان با تکه‌های کوچک تری به‌نمایش درآمده. یک سمتش لنگه جوراب پشمی فلان طایفه و سمت دیگرش ساز و دهل مطربان.
گنبد خشتی خیابان طبرسی در محله پایین‌خیابان، سه‌شنبه‌ها به خاطر نذری دیرینه، شلوغ‌تر از روز‌های دیگر هفته است. نذری که به گفته خادمانی که برخی از آنها نسل‌اندرنسل خادم این مکان مقدس بوده‌اند، بالای صد سال قدمت دارد.
از میان بیش از ۷۰۰ کاروان‌سرای ثبت‌شده ملی در ایران (که ۱۵۰تای آن در خراسان جای دارد)، ۵۴ کاروان‌سرا به ثبت جهانی یونسکو رسیده‌اند که در این میان خراسان بزرگ با یازده کاروان‌سرا، بیشترین سهم را در میان پرونده‌های میراث جهانی دارد.
سال ۶۱ بود و از بانیان ساخت آب انبار دیگر هیچ کسی نمانده بود. علی‌اصغر ملکی‌نژاد معروف به حاجی بندار از پدرش که سرپرست آب انبار حسین آقای ملک بود، آن‌جا را به ارث برد و تبدیل به زورخانه کرد.
